Głęboko w lesie, gdzie światło księżyca ledwo docierało, czaił się cienisty potwór. Z figlarnym uśmiechem ukrył się za starym drzewem, obserwując beztrosko bawiące się w pobliżu dzieci. Ale w miarę upływu nocy atmosfera się zmieniała; szept wiatru wywoływał echa śmiechu zmieszanego z lekkim dreszczem strachu. Potwór, choć złośliwy, wiedział, że jego obecność może zamienić radość w przerażenie. Kiedy na zegarze wybiła północ, zdecydował, że nadszedł czas na zabawę, a cienie zaczęły wokół niego tańczyć, tworząc spektakl, którego młodzi ludzie nigdy nie zapomną.
