Dawno, dawno temu żyła sobie mała dziewczynka o imieniu Sofia, która uwielbiała spędzać popołudnia na rozległym polu stokrotek. Któregoś dnia przemierzając okolicę, znalazła w krzaku kolorowy balonik. Z promiennym uśmiechem Sofia rozwiązała węzeł i wypuściła balon w powietrze. Wyraziła życzenie: aby wszyscy jej przyjaciele mogli poczuć to samo szczęście, jakie ona czuła w tej chwili. Balon tańczył na wietrze, odbijając żywe kolory tęczy, a Sofia nie mogła powstrzymać radości, widząc, jak jej wyobraźnia wznosi się tak wysoko, jak balon. Od tego czasu za każdym razem, gdy patrzyłem w niebo, przypominałem sobie, że szczęście to coś, co się rozprzestrzenia, jak wiatr, który niesie sny.
