Pewnego jesiennego popołudnia Klara postanowiła wybrać się na spacer po parku, który zawsze odwiedzała jako dziecko. Ścieżkę pokrył dywan kolorowych liści, które szeptały pod jej stopami, gdy szła. Świeże powietrze i delikatne światło słoneczne przeświecające przez drzewa stworzyły magiczną atmosferę. Klara pamiętała śmiech i szczęśliwe chwile, które tam spędziła. Idąc, znalazł starą drewnianą ławkę, na której usiadł i obserwował otaczające go piękno. Otaczał ją spokój tego miejsca, zmuszając do refleksji nad zmianami w życiu, jak opadłe liście, które zawsze ukazywały nowy początek.
